The Psychoanalysis of Neuropanda

วันนี้วันอาทิตย์ แต่ผมก็ยังต้องมาทำงานเหมือนวันธรรมดา

ทั้งงานของวันนี้ และงานที่ค้างจากเมื่อวาน (ที่ไม่สบายนั่นแหละ)

บางครั้งนั่งทำงานไปเรื่อยๆ ก็ลืมไปว่ากำลังทำอะไร ทำไปเพื่ออะไร

นี่คืออาการขั้นสุดท้ายของการเป็นโรคบ้างานใช่มั้ย

สุดท้าย แม้แต่สิ่งที่เราเคยชอบ เคยสนใจ ก็กลายเป็นเพียงงานชิ้นหนึ่ง

แล้วเราก็กลายเป็นหุ่นยนต์ที่มีหน้าที่ทำงานชิ้นนั้นให้เสร็จไปวันๆ

อย่างนั้นหรือ

เป็นเพราะฉันมันคงอ่อนแอกว่าที่เคยเป็น สิ่งที่เห็นไม่เหมือนตัวฉันที่ทำ

หรือวันนี้ เพราะฉันมันความต้านทานต่ำ ถึงได้ทำอะไรผิดเพี้ยนไป

เพลงของพี่มาช่าดังแทรกขึ้นในใจว่างโหวงของผม  

หลังจากรู้สึกเหนื่อยล้ากับงานที่ไม่เคยเห็นทางออก

เป็นเพราะฟ้ามันดูแปลกดีก็เพราะมีดาว อาจเป็นเพราะกลางคืนมันเหงาเกินไป

ฉันไม่รู้...เพราะฉันบังเอิญไม่มีใคร หรือจะเป็นเหตุผลอะไรก็ช่างมัน

บางครั้งเวลาที่นั่งอยู่เงียบๆหน้าคอม ก็อยากจะมีคนเดินมาชวนเราให้ไปไหนต่อไหน

ไม่ต้องมาจ่อมจมอยู่กับสิ่งที่เราเรียกมันว่าการทำงาน

ไม่ต้องมาทรมานกับสิ่งที่เราเรียกว่ามันว่าความเหงา

Photo : www.gettyimages.com

วันอาทิตย์ ในแดดร้อน ในลมหนาว

และในเงาเหงาๆ

บางที่...มันก็คงเป็นแค่ความอ่อนไหวเกินไปเท่านั้นเอง