The Psychoanalysis of Neuropanda

เมื่อวานน้องรหัสของผมโทรมาตอนสี่ทุ่มกว่าๆ

โทรมาคุยเล่น...มันก็เป็นคนดีชิบเป๋ง รู้ว่าผมกำลังจิตตก ก็ยังมีกะใจโทรมาคุย

คุยไปคุยมา กลายเป็นเรื่องแฟนคนโน้นคนนี้ได้ไงก็ไม่รู้

สุดท้ายก็หล่นตุ้บลงมาที่คนที่ผมเคยรัก

จะเรียกว่าเคยดีมั้ย...

หากเส้นทางชีวิตของแต่ละคนเป็นอย่างถนนคนเดิน

ถนนของผมและของเธอ ก็คงผ่านทางแยกไปไกล

โดยปราศจากคำลา ผมหันกลับมา ก็ไม่เจอเธอแล้ว

ผมได้แต่บอกกับตัวเองว่า มันคงยากเกินไป และมันคงสายเกินไป

ที่จะเดินย้อนทางเดิมนั้น เพราะเราต่างก็เดินมาไกล

จนรอยเท้ารอยทางเดิมถูกลบเลือนหายสิ้น

ผมเคยพยายามที่จะทำให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม

ฝ่ากระแสของอวกาศและเวลาที่เลื่อนไหลออกไปเรื่อยๆ

แต่ยิ่งทำ ผมยิ่งเหนื่อย มากขึ้น และมากขึ้น

บางครั้งผมร้องไห้ ด้วยความล้าและท้อใจ

ชีวิตคือปฏิกิริยาที่ผันกลับไม่ได้เลยงั้นหรือ ไม่มีทางใดที่จะย้อนเวลาได้สักน้อยนิดเลยหรือ

จนสุดท้าย ผมก็หยุดเดินทวนน้ำ

ได้แต่บอกกับตัวเอง ว่ายังไง เราก็ต่างมีชีวิตของตัวเองที่ต้องเดินหน้ากันต่อ

ผมเพิ่งจะเข้าใจ เธอพยายามสื่อให้ผมเข้าใจมานานแล้ว

แต่ผมมันโง่เอง ที่เดินหลงอยู่ในเงาของเธอ

จนเหนื่อย ทรุดลงกับพื้นไม่รู้กี่ครั้ง น้ำตาไหลไปไม่รู้กี่ลิตร

จนถึงทุกวันนี้ ผมยังเหนื่อยอยู่นิดๆ

เหมือนคนที่เดินทางมาไกล อยากจะนั่งพักนานๆ

ทบทวนเรื่องที่ผ่านมา ก่อนออกเดินทางของตัวเองต่อไป