The Psychoanalysis of Neuropanda

ปล่าวครับ...ไม่ได้เกิดอยากจะเลียนแบบจา พนม ในเวอร์ชั่นใกล้เลือกตั้ง

แต่เสียงผมหายจริงๆ หลังจากถูกพรรคแบคทีเรียขนาดไมโครเมตรรุกรานที่ช่องคอและหลอดเสียง

แอบเข้ามาซื้อเสียงจากผมไปอย่างอุกอาจ

เล่นเอาต้องโร่ไปหาหมอไปครึ่งวัน กลับมานอนซมสลับกับไออย่างน่าสังเวชตัวเอง

อย่างไรก็ตาม บรรยากาศในช่วงนี้อบอวลไปด้วยการตามหาเสียงของเหล่านักการเมือง

ทั้งแบบแผ่นป้ายสี่เหลี่ยมระเกะระกะตามทางเดินเท้า ใบปลิวแทรกในตู้จดหมาย

ถึงวิธีการขับรถตะเวนรอบเมืองราวกับจะแห่นางแมว

และอย่างที่รู้ๆกัน วิธีการที่อั๊กลี่ที่สุดในการได้มาซึ่งเสียง คือการซื้อเสียง

ซึ่งเป็นวิธีที่พิสูจน์แล้วว่าได้ผลชะงัดนัก โดยเฉพาะประเทศที่เชิดชูความเอื้ออาทรเช่นประเทศไทย

คนไทยเรามีนิสัยน่ารักน่าชังอย่างหนึ่ง คือถ้าใครทำอะไรให้ เราต้องตอบแทนบุญคุณของเขา

เรื่องของเรื่องคือ สิ่งที่เขา "ให้" และสิ่งที่เรา "ตอบแทน" มักจะเป็นคนละเรื่องกัน--แบบสุดกู่

ยกตัวอย่างง่ายๆ ถ้าเขาให้เงินค่าขนมเรามาพันนึง เขากลับขอค่าตอบแทนเราด้วยการกากบาทในช่องเลขหมายของเขา

โดยตรรกะแล้ว--มันไม่ใช่ เราต้องหาโอกาสคืนค่าขนมให้เขาสิถึงจะถูก

แต่ส่วนใหญ่แล้วก็เลือกอันแรกกันทั้งนั้นแหละ มันตอบแทนง่ายกว่าหนิ

การเลือกตั้งในคราวนี้ ได้มีการวางโทษสำหรับผู้ที่ขายเสียงของตัวเองด้วย

โดยส่วนตัวแล้ว ผมไม่คิดว่าจะได้ผลนัก เพราะการซื้อ-ขายเสียงนั้น คงไม่ได้ทำกันอย่างเป็นเม็ดเงินโจ่งแจ้ง

แต่มักทำโดยการสร้างสมบุญคุณ เหมือนเป็นแต้มสะสมแลกของรางวัล

ได้แต่หวังว่า คนไทยเราจะตาสว่าง หายจากการงมงายในการเอาเสียงตัวเองไปขาย แลกกับบุญคุณหยิบมือเดียว

เสียงของผมยังไม่หายดี และยังมีการกระแอมไอเป็นช่วงๆ

แต่พรุ่งนี้ ผมเชื่อว่าเสียงของผมจะมีความหมาย

เช่นเดียวกับเสียงของพวกคุณ

อย่าลืมไปเลือกตั้งกันนะครับ