The Psychoanalysis of Neuropanda

เปื่อยครับ

หายไปหลายวัน ส่วนหนึ่งเพราะงานเยอะ และอีกส่วนคือเพราะอาหารเป็นพิษ

ไม่รู้ไปกินอะไร แต่เล่นเอาท้องไส้ผมปั่นป่วนไปสามสี่วัน

ยาแก้ท้องเสียกับยาลดไข้หมดไปเป็นแผง 

เพิ่งจะรู้สึกว่าดีขึ้นก็วันนี้ แต่ก็ยังหวั่นๆอยู่ว่าเจ้าเชื้อแบคทีเรียในลำไส้จะแผลงฤทธิ์อีกหรือเปล่า

นิสัย (หรือที่แรงกว่าคือ--สันดาน) ของผมอย่างหนึ่งที่เกี่ยวกับการกิน

คือเสียดายของ ไม่ชอบของเหลือ ต่อให้มันค้างอยู่ในตู้เย็นมาเป็นสัปดาห์

นี่กระมังที่ทำให้อาการอาหารเป็นพิษและลำไส้อักเสบมาเยือนผมอยู่เป็นระยะๆ

ขนาดนมหมดอายุ ยังแอบหยิบมากินเลยอ่ะ

ด้วยความรู้งูๆปลาๆว่าของที่อยู่ในตู้เย็น มันน่าจะเก็บได้นานกว่าวันหมดอายุที่เขียนไว้

ระหว่างที่กำลังพะอืดพะอมกับตัวเอง  ผมนึกถึงสิ่งที่ผมได้รับมาเมื่อช่วงก่อนปีใหม่

ข้อความจากความรักที่--น่าจะหมดอายุ

ทำให้ผมชั่งใจ ว่าจะบริโภคความรักชิ้นนี้ไปดีหรือไม่

หากผมรับมันไป มันจะทำให้จิตใจของผมป่วยขึ้นมาหรือเปล่า

ความรักเป็นสิ่งที่เขียนวันที่ผลิตไว้อย่างชัดเจน

แต่วันหมดอายุ เป็นสิ่งที่ยากจะคาดเดา 

และในภาวะคลุมเครือ เรามักบอกไม่ได้ว่าความรักที่เราให้แก่กัน

มันหมดอายุหรือยัง

บางครั้งฉันก็กังวล ว่าหากฉันให้ความรักกับเธอไป ฉันจะไม่ทำให้เธอไม่สบาย...ใจ

บางครั้ง ผมก็เอาข้อความนั้นมานั่งมองดู

ความรักอาจจะมีวันหมดอายุ

แต่ขออย่าให้ความทรงจำดีๆเกี่ยวกับเธอ ได้หมดอายุไปด้วยเลย