The Psychoanalysis of Neuropanda

ผมเปิดประตูห้องตรวจหมายเลข 14 เข้าไป จิตแพทย์ฝึกหัดนั่งยิ้มแป้นอยู่ที่โต๊ะ

ผมยิ้มเหนื่อยๆหลังจากนั่งคอยอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง

และผมคาดว่าอายุของเธอคงจะไม่มากไปกว่าผมสักเท่าไหร่ 

การไปหาจิตแพทย์ครั้งแรกในชีวิตของผม ดูเรียบง่ายและไม่ต่างไปจากการไปหาหมอทั่วๆไป

แปลกหรือเปล่าที่ผมดูจะไม่ตื่นเต้นเลย หรือบางทีผมคงรู้ตัวเองดีอยู่แล้วว่าต้องมาอยู่ในสถานที่อย่างนี้

หมอเริ่มซักถามถึงความเป็นมาและความเป็นไปของอาการจิตแตกของผม

บางเรื่องผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี เพราะมันเป็นเรื่องของสิ่งที่ผมรู้สึกล้วนๆ 

แต่หมอยังคงตั้งใจฟัง และจดโน้ตยิกๆลงในกระดาษเปล่าราวกับนักศึกษาฟังเลคเชอร์

ผมรู้สึกเกรงใจ จึงพยายามพูดให้ช้าลง

หมอคุยกับผมไปเรื่อยๆ ถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาในชีวิต

สิ่งที่ดูจะเป็นปัจจัยของอารมณ์ที่ไม่หยุดนิ่งของผมเอง

การสนทนาของผมกับหมอจบลงด้วยการทดสอบทางระบบประสาทเล็กน้อย

เช่นการบวกลบเลข ความจำ และตรรกะง่ายๆ เพื่อให้แน่ใจว่าสมองผมไม่ได้ป่วยไปกับจิตใจด้วย

หมอสรุปและบอกผมว่าผมอยู่ในกลุ่มของคนที่มีอาการอารมณ์แปรปรวน

เรียกว่า ไบโพลาร์ ดิสออร์เดอร์ (Bipolar disorder) ซึ่งพบได้ประมาณ 1% ของประชากร

และอาการของผมค่อนข้างไม่ดีนัก เพราะผันผวนง่ายและเร็ว

ลูกตุ้มที่แกว่งเร็วและแรง ไม่แปลกหากมันจะเหวี่ยงไปกระทบให้ใครเจ็บตัว

หมอสั่งยาให้ผมจำนวนหนึ่ง เป็นยาในกลุ่มยาควบคุมอารมณ์ (ผมเพิ่งรู้ว่ามียาแบบนี้อยู่ในโลกด้วย)

แล้วก็นัดผมเจาะเลือดและมาดูอาการอีกครั้งในสองสัปดาห์ถัดไป

เป็นอันเสร็จพิธี ผมสวัสดีหมอ หมอสวัสดีผม

น่าเสียดายที่หมอไปประจำที่อื่นแล้ว ไม่งั้นเราคงได้คุยกันมากกว่านี้ 

ผมยังคงต้องกินยาแบบเดียวที่หมอสั่งให้มาเกือบหนึ่งปีแล้ว โดยมีการเพิ่มขนาดจากครั้งแรกเป็นเท่าตัว

แล้วยังมียาในกลุ่มอื่นๆ ที่ผมคิดว่าจะเล่าให้ฟังในครั้งหน้าครับ