ไม่มีเปิดเทอมเหมือนเดิมอีกแล้ว

posted on 12 May 2008 08:50 by neuropanda

วันนี้ได้เห็นการกลับมาของเหล่าเยาวชนในชุดกระโปรงบาน-ขาสั้น หลังจากที่ห่างหายไปจากบาทวิถีเมืองไปเสียร่วมสองเดือน

วงเวียนของวัฏการศึกษาไทยก็เดินมาถึงจุดเริ่มอีกครั้ง เวลาของการเปิดเทอมที่ผมเห็นเป็นประจำ

ถึงแม้ว่าผมจะเดินเลยผ่านช่วงเวลาของการมีภาคการศึกษาเป็นตัวเป็นตนมาก็หลายปี แต่เพราะผมยังเดินเข้าออกในรั้วมหาวิทยาลัยอยู่ จึงยังได้สัมผัสถึงบรรยากาศของเปิดเทอม การเรียน การสอบ แล้วก็ปิดเทอม ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่เรื่อยไป

เมื่อมองดูจากวัยผู้ใหญ่ตอนกลางๆ เวลาที่อยู่ในโรงเรียนเป็นเวลาที่กรุ่นกลิ่นหอมหวานบอกไม่ถูก

ไม่ต้องคิดอะไรมาก เพียงแค่เรียน เล่น กลับบ้านไปก็เล่นเกม ถึงเวลาก็สอบ จบ

เวลาที่เฮฮาก็หัวเราะได้อย่างสนิทใจ เวลามีเรื่องไม่สบายใจก็ยังเจอหน้าเพื่อนแก้เซ็งไปได้วันๆ

วันนี้ไม่มีเปิดเทอมเหมือนเดิมอีกแล้ว

เพื่อนพ้องที่เคยเรียนอยู่ในห้องเดียวกัน ตอนนี้เหลือเพียงความทรงจำสีขาวดำในหนังสือรุ่น

เราต่างเติบโตขึ้น เราต่างเปลี่ยนแปลงไป เราต่างใช้ชีวิตในหนทางของเราเอง

บางคนไปเรียนเมืองนอก บางคนก็ทำงาน บางคนก็มีครอบครัว

บางคนยังอยู่ บางคนหายไป

อดีตเหมือนรอยเท้าที่เราเดินบนชายหาด ไม่ช้าไม่นานมันก็ถูกน้ำทะเลซัดหายไป

เรารู้ดี แต่ตอนนั้นเรามองแต่ทางข้างหน้า

เมื่อเราอยากจะหันมองกลับมาว่าใครเดินมากับเราด้วย รอยเท้าเหล่านั้นก็หายไปเสียแล้ว

อาจจะมีบางวัน คุณและผมอาจจะได้เจอเพื่อนเมื่อครั้งก่อนสักที่ใดที่หนึ่ง