The Psychoanalysis of Neuropanda

ตอนที่ยังเรียนอยู่ในรั้วจุฬาฯ สามย่านสำหรับผมเป็นเหมือนห้องครัวและห้องกินข้าวที่คุ้นเคยกันดี

เนื่องจากคณะที่ผมเรียนอยู่ไม่ไกลจากตลาดสามย่านมากนัก บางครั้งถ้ามีเวลามากเกินพอ ก็จะชวนเพื่อนๆไปกินของดีสามย่าน

ไม่ว่าจะเป็นบรรดาร้านสเต็กที่ชั้นบนของตลาด หรือจะเป็นร้านอาหารติดแอร์ที่อยู่โดยรอบ

ตั้งแต่ร้านกาแฟสุดเบสิก ไปจนถึงภัตตาคารชั้นเหลา ที่นี่มีหมด

เรียกว่าตอนนั้น หากถามเพื่อนว่า "เฮ้ย ไปกินไหน" ตัวเลือกสามย่านย่อมปรากฏขึ้นมาในใจไม่ยากเย็น

ผมเชื่อว่าเด็กจุฬาฯ ต่างมีความรู้สึกผูกพันกับสามย่าน

เลี้ยงน้องก็ที่สามย่าน แต้งค์พี่ก็ที่สามย่าน

เช้าก็โจ๊กสามย่าน เที่ยงก็สเต็กสามย่าน เย็นๆค่ำๆก็หัวมุมสามย่าน (แอทคอร์เนอร์)

จะซื้อของก็สามย่าน (จีฉ่อย)  

แม้แต่จบการศึกษาไปแล้ว บางครั้งจะนัดเจอเพื่อนเก่า ...ก็ที่สามย่าน

ทุกสิ่งล้วนแต่เปลี่ยนแปลงไป

พรุ่งนี้สามย่านจะไม่เป็นสามย่านแล้ว หลังจากที่สำนักงานจัดการทรัพย์สินจุฬาฯ ประกาศว่าจะย้ายตลาดสามย่าน ไปอยู่ที่จุฬาฯซอย9 ซึ่งอยู่หลังสนามกีฬาจุฬาฯ (สนามจุ๊บ)

ใช่...ร้านต่างๆก็คงยังเหมือนเดิม ผมคิดว่า

แต่ที่ไม่เหมือนเดิม คือมันไม่ใช่สามย่านที่เรารู้จัก ที่เราเดินไปมาหาสู่ทุกวัน

ทัศนียภาพคงเปลี่ยนไป ตึกแถวเก่าๆ และตลาดก็คงถูกแทนที่ด้วยอาคารทันสมัย

คล้ายไม้เก่าแก่ที่ถูกแผ้วถางลง เปิดทางให้ต้นไม้ใหม่ๆเข้ามายืนต้นแทนที่

บางครั้งผมก็ตั้งคำถามกับตัวเองเงียบๆว่า ความเจริญทันสมัยจะมีประโยชน์มั้ยนะ

หากมันต้องแลกด้วยการสูญเสียบางอย่างที่เป็นความทรงจำของผู้คนในละแวกนั้นไป

ผมไปกินข้าวกับเพื่อนเมื่อวันก่อน เป็นการฉลองก่อนที่สามย่านจะถูกรื้อทิ้ง

แล้วซื้อเบียร์กระป๋องมาดื่ม

ให้กับวันเวลาที่เราร่วมใช้ไปด้วยกัน...