The Psychoanalysis of Neuropanda

ถ้าผมพูดถึงเด็กชายชาร์ลี บราวน์ อาจมีคนทำหน้างง ว่าไอ้เด็กนี่เป็นใคร

แต่ถ้าบอกว่าเป็นตัวละครตัวหนึ่งในการ์ตูนเรื่อง Peanuts ที่มีเจ้าตูบหน้ากวน "สนูปปี้" (Snoopy) เป็นตัวชูโรง ทุกคนคงร้องอ๋อ

ชาร์ลี บราวน์ และเจ้าหมาสนูปปี้ โลดแล่นอยู่บนกระดาษหนังสือพิมพ์มานานถึงครึ่งศตวรรษ

โดยฝีมือของ Charles M. Schulz ซึ่งน่าจะเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีบทบาทต่อโลกมากที่สุดคนหนึ่งในศตวรรษที่ยี่สิบ

สร้างความสนุกให้ผู้คนด้วยความเป็นเด็กและมุกตลกอันแยบคาย

แต่อาจมีไม่กี่คน ที่จะเห็นถึงความเข้าใจถึงจิตวิทยาเด็กของผู้เขียน ที่สะท้อนแง่มุมของเด็กในรูปแบบต่างๆ ได้อย่างน่าสนใจ 

เด็กชายชาร์ลี เป็นเด็กที่ดูจะธรรมดาๆ ไม่มีอะไรโดดเด่น นอกจากความเป็น "เด็กขี้แพ้"

และบ่อยครั้งที่เขาจะถูกกลั่นแกล้งทางคำพูดหรือท่าทางจากเด็กคนอื่น เช่นเด็กหญิงลูซี่ ผู้ชอบบงการและจู้จี้จุกจิก หรือแม้แต่สนูปปี้เองก็ชอบทำกิริยาที่เหมือนจะดูถูกเจ้านายตน

บ่อยครั้งที่เราขบขันปนสงสารไปกับการแสดงออกของชาร์ลี

นอกจากนี้ เพื่อนคนอื่นของชาร์ลีก็มีคุณลักษณะที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์

เช่นเด็กชายไลนัส ผู้ซึ่งชอบดูดนิ้วและถือผ้าห่มมอซอไปไหนต่อไหน (แถมยังชอบเอามาม้วนๆแล้วฟาดเป็นแส้ เหมือนที่เราทำตอนเป็นเด็กๆ) เป็นตัวแทนของเด็กที่ต้องการการปกป้องและสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ

หรือเด็กชายชโรเดอร์ เพื่อนผู้เป็นอัจฉริยะทางดนตรีของชาร์ลี ที่ในแทบทุกตอนเราจะเห็นเขาดีดเปียโนตัวเล็ก และใช้เสียงเพลงสื่อแทนคำพูด

มีครั้งหนึ่งที่เด็กหญิงลูซี่ (ผู้ซึ่งแอบชอบชโรเดอร์ถึงขนาดที่จะเอาเปียโนของเขาไปทิ้ง) ถามว่า "ไอ้การเป็นนักเปียโนเนี่ย มันได้เงินเหรอ"

เด็กชายชโรเดอร์กลับเกิดอารมณ์โมโหหนัก และตอกกลับไปว่า "ใครเขาสนเรื่องเงินกัน นี่มันศิลปะ นี่ฉันเล่นมันคือบทเพลงที่ยิ่งใหญ่ มันคือศิลปะ เธอได้ยินมั้ย มันคือศิลปะ ศิลปะ ศิลปะ!!"

ทุกครั้งที่ผมได้อ่านเรื่องของชาร์ลี บราวน์ และผองเพื่อนของเขา ทำให้ความเป็นเด็กในใจของผมกลับมาวิ่งเล่นอีกครั้ง

คล้ายกับที่ได้อ่านเรื่องของมานีมานะ หรือโดราเอมอน

คล้ายได้เจอเพื่อนเก่าๆในวัยเด็ก

ที่ทำให้เรายิ้มได้ทุกครั้งที่ได้เจอ